ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΣΗ 2026
Μια σημαντική πανελλήνια λογοτεχνική διάκριση απέσπασε η Καλαβρυτινή καθηγήτρια Πατρούλα Χαρακτηνιώτη, η οποία τιμήθηκε με το 2ο Βραβείο στον Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό της Εταιρείας Λογοτεχνών και Συγγραφέων Ηπείρου (ΕΛΣΗ) για το 2026.
Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα και θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά την εταιρεία λογοτεχνών και συγγραφέων Ηπείρου (ΕΛΣΗ) καθώς και την κριτική επιτροπή που μου απένειμαν το 2ο βραβείο στον Πανελλήνιο ποιητικό διαγωνισμό της ΕΛΣΗ για το 2026. Το θέμα του διαγωνισμού ήταν η συγγραφή ενός ποιήματος εμπνευσμένο από τους στίχους του ποιήματος «Αμαρτωλό» της Γαλάτειας Καζαντζάκη:
“Πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι
όλη η ζωή μου του χαμού…
Μ’ από την κόλασή μου, σου φωνάζω:
Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σού μοιάζω.”
Η απονομή των βραβείων έγινε στα Ιωάννινα, στο νησί του Αλή Πασά στις 31 Αυγούστου στην ετήσια εκδήλωση της ΕΛΣΗ που ονομάζεται ΛΥΡΙΚΗ ΠΑΜΒΩΤΙΔΑ.Φετος η εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στα 30 χρόνια από το θάνατο του νομπελίστα ποιητή μας Οδυσσέα Ελύτη. Ακόμη, στην ίδια εκδήλωση έγινε απονομή τιμητικής διάκρισης στον Umberto Cini (Καθηγητή και Πρόεδρο του Φιλελληνικού Πολιτιστικού Συλλόγου “Borgo dei Greci” του Λιβόρνου).
Το ποίημα μου το οποίο διακρίθηκε έχει τον τίτλο ” Ναυάγιο” και το παραθέτω παρακάτω.
Νιώθω ιδιαίτερα συγκινημένη γιατί τα Ιωάννινα είναι η πόλη που σπούδασα , την αγαπώ ιδιαίτερα και έχω πολλές όμορφες αναμνήσεις από την τετραετή παραμονή μου εκεί.
Ναυάγιο
Κρατώντας στα χέρια μου σφιχτά ενός
Πνιγμένου καραβιού το σάπιο σανίδι
με ξέβρασε η νύχτα σε μια άκρη της πόλης.
Το κρατώ σαν πιστοποιητικό υπάρξεως,
σαν απόδειξη πως κάποτε ταξίδεψα κι εγώ.
Όλη η ζωή μου ήταν του χαμού.
Δωμάτια που άδειασαν πριν να τα κατοικήσει η αγάπη,
Χιλιάδες λόγια που παγωσαν πάνω στα σφραγισμένα μου χείλη,
έρωτες που αναχωρησαν
αφήνοντας το αποτύπωμά τους ανεξιτηλο
σαν υγρασία σε τοίχο παλιό.
Κι εγώ,
ένα αντικείμενο παρατημένο
στο συρτάρι του χρόνου
με την ετικέτα μισοσβησμένη,
να μην ξέρω αν υπήρξα επιθυμία για σενα
ή απλώς μια συνήθεια.
Μεσα απ’ την κόλασή μου σου φωνάζω δυνατά και απελπισμενα…
Όχι για να με σώσεις.
Οι σωτηρίες αργούν πάντα
και φτάνουν όταν έχεις μάθει να βουλιάζεις.
Σου φωνάζω μόνο
για να δεις το πρόσωπό σου επάνω μου:
τις ρωγμές μου,
την κόπωση των ματιών μου,
την αγωνία να αγαπηθώ
και να μη λογιστώ ως κόστος.
Εικόνα σου είμαι, κοινωνία,
και σου μοιάζω.
Στα δικά σου ναυπηγεία φτιάχτηκα,
με τα δικά σου μέτρα μετρήθηκα,
με τις δικές σου απουσίες μεγάλωσα.
Γι’ αυτό όταν τρίζει το σανίδι μου
μην κοιτάς τη θάλασσα.
Άκου εσένα.
Γιατί το ναυάγιο αυτό
δεν έγινε στ’ ανοιχτά·
έγινε μέσα σου και μέσα μου,
εκεί όπου κάποτε κατοικούσε η τρυφερότητα
και τώρα φυσά
ένας αέρας γεμάτος από ανθρώπους
που χάθηκαν στο απειρο
ενώ ήταν ακόμη ωσει παρόντες.
